Ringlinga gir seg ikkje. Ho kjem frå eit lite hus. Det kjem tynn røyk frå skorsteinen, endå det er midt på natt. Huset er lite, mykje mindre enn huset til Lurivar. Det har småruta vindauge og gras på taket. Skal han tore å følgje lyden?

Tenk viss det er ei heks som står der og ringlar med bjølla si? Ei bjølleheks! Eller noko anna skummelt og merkeleg? For det er ikkje til å stikke under ein stol alt er veldig skummerkeleg akkurat no! Det kriblar i kroppen, som om det flaksar tusen nattsommarfuglvenger i magen hans. 

– Ååå, seier han, – pø i pølsehøna, eg berre!

Så bykser han bort til huset, hoppar opp til dørklinka, får opp døra og kjem seg inn.Inne er det mørkt og lunt. Huset er stilt. Folka som bur her søv sikkert. Slik alle folk gjer om natta. Lurivar har aldri skjønt det. Det er jo om natta det er kjekkast å vere oppe! Då ser han eit lys som flyt roleg i mørkeret. Og ringlinga av ei bjølle blir sterkare og sterkare.

Bli med i Lurivar sin adventskonkurranse